• Na de afgelasting van vorige week en het verlies van RBB was het kampioenschap natuurlijk wel binnen maar de huldiging en hier vieren van dit kampioenschap moest natuurlijk nog wel gebeurd.

    Vanaf zaterdagavond bezig geweest met Blauw Zwart om de wedstrijd bij Kagia te spelen maar helaas wilden zij daar niet aan meewerken, achter de schermen ook nog bezig geweest met een schaduwprogramma want stel het wordt weer afgelast dan moet er toch wat zijn voor de mannen.

    Gelukkig bleek het schaduwprogramma niet nodig te zijn en konden we om 9 uur naar Wassenaar vertrekken met 8 spelers, Nathan was ziek en sowieso al niet aanwezig vanwege andere activiteiten en van Artin kregen we een vroege ziekmelding in de ochtend.

    Wat moet je een team meegeven dat al kampioen is en eigenlijk vooral naar het patatje bij Kagia uit aan het kijken was. Ik had er maar van gemaakt dat we als team deze seizoenshelft met de meeste doelpunten van alle teams moesten afsluiten maar dit was eigenlijk al een onmogelijke opgave want dan moesten we er 12 maken tegen de nummer 3 maar voor de mannen was het een mooie uitdaging.

    De opstelling van vandaag:
    Op doel: Sven
    Verdediging: Thijs – Rick - Yari
    Middenveld: Dylan en Reinier
    Aanval: Max en Finn

    Op een verschrikkelijk Kwalitatief Uitermate Teleurstellend veld moesten we dan onze laatste wedstrijd van 2018 aanvangen. De scheidsrechter bleek internationale ervaring te hebben maar zijn oortje stond vermoedelijk erg hard want hij hoorde niet echt veel maar de man deed zijn best en je moet tegenwoordig blij zijn als iemand deze ondankbare taak op zich neemt.

    De wedstrijd was dan eindelijk begonnen en na eerst de bal, bij de 1e gelegenheid dat ik die in handen kreeg, omgeruild te hebben want deze was niet een beetje zacht maar nagenoeg leeg kon het dan echt beginnen.

    Het was een beetje aftasten want Blauw Zwart was vooral fysiek en de lange bal aan het hanteren, iets dat ons nog niet zo goed ligt. Beide teams kregen kansjes maar we kwamen zeer terecht op voorsprong door een doelpunt van Finn na mooi voorbereidend werk van Max.

    Wat er toen allemaal mis ging geen idee maar we gingen te gehaast doen, liepen niet met onze directe tegenstander mee en ons doel werd een schiettent niet eens onverdiend wist Blauw Zwart er binnen korte tijd 2 in te schieten.

    Bij de time-out gaf Sven aan dat hij niet meer wilde keepen en was Thijs de keeper die de wedstrijd af zou maken, zou later blijken. In het 2e kwart gebeurde er van alles, kansen aan beide zijdes maar de bal ging er maar 1x keer in vanaf de voet van Dylan waardoor we met 2 – 2 de limonade konden gaan nuttigen.

    In het 3e kwart gebeurde er van alles en moesten we helaas even met een man minder verder, het team pakte dit goed op en ook het probleem waardoor we even met een man minder speelden werd keurig opgelost tijdens de time-out maar helaas had Blauw Zwart toen al een keer gescoord waardoor we toch weer tegen een achterstand aan keken.

    De laatste time-out de mannen de opdracht meegegeven om vol gas te gaan en aangemoedigd door de ouders, broer, oma en die kale schreeuwerd kregen de mannen een soort van vleugels.

    Nadat Max de bal op schitterende wijze via de binnenkant van de paal achter de keeper wist te krijgen en we in ieder geval 1 punt hadden kreeg Dylan 3 minuten voor tijd een 1 op 1 sprint richting het doel van Blauw Zwart maar helaas ging de bal tegen de onderkant van de lat, de doeltjes stonden zo ontzettend scheef dat de lat ongeveer 15cm voor de achterlijn in het veld hing dus balen maar het kon nog steeds.

    Nadat ook Blauw Zwart nog een poging deed om te scoren was het onze fantastische laatste man, Rick, die voor de zoveelste keer de bal afsnoepte van de tegenstander en de bal de diepte in gaf op Dylan die nu wat meer vanaf de zijkant wederom alleen op de keeper af kon en de bal deze keer tegen het netje wist te schieten en de blijdschap bij de kinderen en ouders was fantastisch om te zien.

    De scheids floot voor de laatste keer en het kampioensfeest kon beginnen.

    Nadat de mannen hun schoenen schoon gesprongen hadden in de heerlijk warme kleedkamer was het dan eindelijk tijd om terug te gaan naar Lisserbroek want het belangrijkste moest nog komen, het patatje en het AA-tje want vanaf 9 uur vanmorgen was dat het moment van de dag.

    Op de meest gekke manieren heb ik patat, frikadellen en kroketten naar binnen zien gaan bij de mannen maar het is ze natuurlijk gegund.

    KAGIA en Ronald bedankt voor de huldiging, we gaan ons best doen er in Mei weer te staan.

    Rest mij nog om een ieder fijne feestdagen te wensen en ik hoop een ieder weer te zien in 2019.

    Tot volgend jaar!!!

    EEN HELE, HELE, HELE TROTSE TRAINER