Hallo Kagianen,

De voetbalzaterdag 19 november 2011 was voor mij wel een heel bijzondere voetbaldag. Na gezien en beleefd te hebben dat 3 kleinzoons een overwinning binnen gehaald hebben was het tijd om richting de Koninklijke HFC te gaan om daar de wedstrijd van ons eerste elftal te gaan bekijken.

Bij de ingang maakte ik kennis met de oude voorzitter die zich 1 maand geleden had teruggetrokken. Belangstellend vraag ik altijd eerst hoe het met de club gaat.

De beste man die advocaat van beroep is vertelde zonder enige stilte achterelkaar een aantal zaken waar ik even stil van werd. Lees, 1700 leden waarvan 1000 jeugdleden, een omzet meer als 1 miljoen, 3 betaalde trainers en een budget van 95.000,00 euro alleen voor de selectie zonder kosten van de trainers.

Hij vervolgde dat er in hun omgeving een aantal miljonairs wonen die de club jaarlijks tussen de 10 en 50 duizend euro’s schenken, hij wees naar het bord in de kantine waarop hun namen vermeld stonden. Aangezien de bestuurskamer boven was en er geen lift was moesten wij het gesprek in de kantine voortzetten.

Hij beloofde mij in de rust naar beneden in de kantine te komen om gezamenlijk een kop koffie koffie te doen. Deze afspraak werd niet nagekomen en daarom heeft mijn trouwe maat in alle drukte op eigen kosten toch een kop koffie koffie weten te bemachtigen. Ik vond dat niet netjes, afspraken moet je nakomen. Na de eerste helft had ik de man nog willen vragen hoeveel geld zij aan boetes aan de KNVB moeten betalen aangezien het spel van de Koninklijke HFC niet bepaald sportief overkwam. Ik kreeg daar de gelegenheid niet voor dus blijft deze vraag onbeantwoord. De tweede helft was nog pittiger en dat wij een vrije schop kregen was niet meer als billik. Geheel genomen had de scheidsrechter er zeker nog een kunnen geven. Het was tot de laatste minuut een spannende wedstrijd die uiteindelijk eindigde in een 0-1 uitslag in het voordeel van onze jongens.

Mensen wat voelde ik mij van binnen trots, wij dat kleine KAGIA uit Lisserbroek tegen die grote Koninklijke HFC en dan met 3 punten naar huis gaan.

Al die grote verhalen van die oud voorzitter hadden niets bijgedragen aan het resultaat van die 19 november.

Omdat zich van het bestuur niemand meer melde ben ik met eigen vervoer inclusief de supporters gauw naar eigen kantine gegaan.

Eerst nog een sigaartje buiten gerookt en vervolgens mijn bijdrage in de drankpot gestopt en geproost op deze mooie voetbaldag.

Wat ik met dit verhaal wil zeggen is gewoon de stelling, Klein maar Fijn. Met zekerheid durf ik te stellen dat het ons niet gebeurd dat gasten vergeten worden, onze gastvrouw waakt daar voor en voorziet alle bezoekende bestuursleden van een hapje en een drankje en dat acht ik gepast.

Het meest irritante van die dag was het feit dat er door die betreffende advocaat geheel niet gevraagd werd naar het wel een wee van onze club. Hierdoor krijg je het gevoel geen gast te zijn maar een passant. Als er dan ook nog geen kop koffie koffie gepresenteerd wordt rijst de vraag of de Koninklijke toch wat aandacht moet schenken aan hun gastvrijheid?

Of is het toch moeilijk om uit de 1700 leden iemand te belasten met een stukje service richting gasten.

Mijn stelling, Klein maar Fijn is een juiste stelling. Ons kent ons en wij gaan pas weer tevreden naar huis nadat wij iedereen weer gezien hebben en weten dat ze in ons midden zijn.

Met een prikkelend onderbuik gevoel van de 3 behaalde punten ben ik met een brandende sigaar de achteruitgang uitgegaan.

De dag 19-november 2011 staat in mijn geheugen als geslaagde dag, wel kouwe poten van de hele dag zitten in die klote stoel, doch een warme douche maakt daar ook een einde aan.

Op naar de volgende ervaring.

Jullie voorzitter Piet Daalman